De blog

Ze* komt maar niet van de grond, die blog van mij.
Hoe komt dat, hoe kan dat?

Misschien omdat ik zo mijn best doe om mezelf te verstoppen. Dat wil zeggen, bepaalde kanten van mezelf, de kant waarmee je niet gezien wilt worden. De kwetsbare kant.

Intussen peins ik me suf waarover ik nou eens kan schrijven. En ik bedenk maar niets omdat ik aan de achterkant zo mijn best moet doen om overeind te blijven. Om niet ten onder te gaan aan pijn en pessimisme.

Wat is er dan?

Mijn gevecht tegen chronische pijn. Ik wil zo graag dat iedereen mij ziet als de vrolijke, sterke, vriendelijke Marjan terwijl er ook een boze, wanhopige, doodmoeie Marjan is. Die laatste heeft geen puf om alle mooie plannen die ze heeft uit te voeren. Ze voert haar strijd in het geniep, doet de pijn af als aanstellerij en zwijgt. Nou weet je het.

En nu publiceren kreng!

šŸ˜€ Ja, vast.

 

 

*Ja, ze. De krant is een meneer, de blog is een mevrouw. Vind ik.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *